strona główna > forum krytyków


W ramach tematu sierpniowego „Arteonu” – „wyobraźnia / wizja / film” – twórczość filmową Wojciecha Jerzego Hasa, w kontekście wystawy na festiwalu Era Nowe Horyzonty, analizuje Filip Lipiński, „Zagubioną autostradę” Davida Lyncha interpretuje Piotr Bernatowicz, a filmom Jean-Luca Godarda przygląda się Kamil Lipiński. W najnowszym „Arteonie” także recenzja Filipa Lipińskiego z wystawy „Dreamlands” w paryskim Centrum Pompidou, relacja Mata Marii Bieczyńskiego z prezentacji sztuki afrykańskiej w Berlinie, a także prezentacja filmów Teresy Tyszkiewicz autorstwa Agnieszki Kwiecień. W sierpniowym „Arteonie” ponadto akcję Betleja „Płonie stodoła” analizuje Mikołaj Iwański, o to, czy Marek Wasilewski, kręcąc w Łodzi swoją filmową etiudę, obraził uczucia religijne, pytają Anna Demenko i Jakub Dąbrowski, wystawę Andrzeja Wasilewskiego w łódzkiej Zonie Sztuki Aktualnej recenzuje Anna Nawrot, a prezentacji fotografii w Galerii Klimy Bocheńskiej przygląda się Zofia Jabłonowska-Ratajska.

SUPLEMENT (komentarzy: 45)

W najnowszym numerze Arteonu skupiamy się m.in. nad ciekawym nurtem w polskiej krytyce sztuki, który pojawiła się w ostatnim czasie, a który wyraźnie kontestuje nie tylko główną scenę sztuki współczesnej, ale i towarzyszący jej krytyczny komentarz.

archiwum autora

24.11.09 / Piotr Bernatowicz / WAŻNE SPOTKANIE !!!! (komentarzy: 4)

Uwaga: 1 grudnia 2009 (wtorek) o godzinie 11.00 w Sali Kinowej Muzeum Narodowego w Warszawie odbędzie się spotkanie założycielskie Obywatelskiego Forum Sztuki Współczesnej. Podczas spotkania zostanie poddany dyskusji sposób funkcjonowania Forum oraz zostanie wyłoniony zespół roboczy. Najważniejszymi z punktów programu staną się projekt ustawy o instytutach branżowych (w tym Instytutu Sztuk Wizualnych) oraz sformułowanie postulatów środowiska. Forum jest otwarte dla wszystkich zainteresowanych losem sztuki współczesnej. Uważam, że wszyscy zainteresowani funkcjonowaniem instytucji artystycznych, także ci mający krytyczne zdanie, a może zwłaszcza ci, powinni przyłączyć się do Forum i je kształtować. Termin może nie jest zbyt fortunny, zwłaszcza dla osób spoza Warszawy, ale warto się postarać. Zadaniem spotkania będzie wyłonienie grupy stanowiącej reprezentację środowiska w rozmowach z ministrem kultury.

archiwum autora

02.11.09 / Piotr Bernatowicz / OBIEG CENZURUJE? (komentarzy: 7)

Ostatnie doniesienia Indeksu73.pl pokazują, że zapędy cenzorskie nie są obce niektórym redaktorom Obiegu.

archiwum autora

28.10.09 / Piotr Bernatowicz / POCHWAŁA JAWNOŚCI (komentarzy: 7)

Z reakcji na "List otwarty do prezydenta Miasta Krakowa" wynika, że niemal całe środowisko artystyczne w Polsce jest za organizowaniem konkursów na stanowiska dyrektorów galerii i muzeów. Mam nadzieję, że ten list nie będzie tylko doraźną reakcją na lokalny problem, ale stanie się początkiem reformy w publicznych instytucjach kultury w Polsce

archiwum autora

27.07.09 / Piotr Bernatowicz / KIERUNEK FESTIWALE (komentarzy: 9)

Podczas moich internetowych wycieczek (wakacje spędzam w mieście – więc zostaje podróż myszką po ekranie :) trafiłem ostatnio do Warszawy, tzn. na blog „Zrób to w Warszawie!” prowadzony przez Agnieszkę Kowalską http://zrobtowwawie.blox.pl, a tam na ciekawą notkę dotyczącą problemu, który i mnie od pewnego czasu nurtuje, jest to mianowicie festiwalizacja kultury.

archiwum autora

13.07.09 / Piotr Bernatowicz / MINARET: ZA... A NAWET PRZECIW (komentarzy: 64)

W ubiegłym roku Joanna Rajkowska, autorka słynnej Palmy na warszawskim Rondzie de Gaulla została zaproszona do Poznania przez grupę kuratorów (Agata Rogoś, Jakub Dąbrowski). Efektem pobytu miał być projekt dla tego miasta (w domyśle równie atrakcyjny, co warszawska palma). Po zakończeniu rezydencji artystka zaproponowała dwa projekty: „Wodnik” oraz „Minaret’ (przedstawialiśmy je w kwietniowym numerze ARTeonu).

archiwum autora

27.06.09 / Piotr Bernatowicz / UMARŁ KRÓL! (komentarzy: 13)

Historia kariery króla popu – Michaela Jacksona opowiedziana dziełami sztuki.

archiwum autora

27.06.09 / Piotr Bernatowicz / UMARŁ KRÓL!

Historia kariery króla popu – Michaela Jacksona opowiedziana dziełami sztuki.

1. Portret Michaela Jacksona autorstwa Andy Warhola, który ozdobił okładkę magazynu “Time” w 1984 – tu Michael Jackson jak świeżo koronowany król pop w największym blasku sławy po sukcesie płyty „Thriller”, za którą Jackson otrzymał osiem nagród Grammy, rzecz bez precedensu.

2. W 1985 Gwiazdor zaprzyjaźnił się z szympansem o imieniu Bubbles. Podczas tournee promującego płytę „Bad” z 1987 roku, Michael i Bubbles dzielili nawet wspólny apartament w hotelu w Tokyo. Niezwykłą przyjaźń uwiecznił Jeff Koons w pracy „Michael Jackson and Bubbles”. W 1988 jedna z trzech ceramicznych figurek została sprzedana z 5,6 miliona dolarów.

3. Michael, uważany z wieczne dziecko, próbuje zaprzyjaźnić się z innymi dziećmi, dla których wybudował wspaniałe rancho Neverland. Te przyjaźni przyniosły mu wielkie kłopoty. W 1993 oskarżono go molestowanie jednego z chłopców przebywającego w Neverlandzie. Jako kusiciela dzieci uwiecznił go Banksy w pracy z 2006 roku.

4. Twarz Michaela zmieniła się całkowicie w czasie trwania jego kariery. Z największej czarnej gwiazdy stał się zagubioną białą gwiazdą brukowców, najcześciej ukrywającą swoją twarz przed kamerami. Obraz Kingi Nowak z 2008, który choć utrzymany w stylu tuymansowo-sasnalowym jednak dobrze chwyta wrażenie owej nieludzkiej maski, jaką stało się oblicze Michaela w końcowych latach jego kariery...

Komentarze:

andrzej biernacki

Ta nie historia króla popu tylko zestaw czterech gniotów. Majkel Dżekson i buble, zwane czasami dziełami sztuki przez ubóstwo bez oka, ale z nosem do szmalu, zwane często krytyką. Brrr..

piotr.b

słowo "gniot" kojarzy mi się bardziej z wymęczonymi płótnami w pseudekspresjonistyczno-post-baconowskiej stylistyce...

W przypadku Koonsa jest to raczej postmodernistyczna gra z kiczem, a że ktoś to kupił za tak dużą kasę - to nie Pan czasem postulował wolny rynek sztuki bez publicznych dotacji? No to ma Pan tego próbkę. Na tym właśnie opiera się strategia Koonsa... (no i oczywiście Michaela Jacksona:)

andrzej biernacki

Panie Piotrze, wprawdzie warunki biometeo ostatnio nienajlepsze, ale to jeszcze nie powód, by żartować jak w malignie. Otóż, obaj wiemy, że na wolnym rynku, Koons "poszedłby" po cenie realnej, czyli dmuchanego zajączka z cynfolii, na odpuście, powiedzmy, w Łowiczu. Cała reszta, czyli wszystko powyżej dolara, to prościutki wynik mechanizmu, który jakże klarownie, wyłożył Pan piórem Karoliny Majewskiej (nr 4(72)z 2006 r.)i Jarosława Lubiaka (nr 6(86)z 2007) na gościnnych łamach swojego Arteonu. Nieco wcześniej metody i mechanizmy te szczegółowo omówiła konferencja 21-23 października 2002 r. w Bunkrze Sztuki(kurator gł. Adam Budak), którą także Arteon zaanonsował na str. 47 w nr 10(30) z 2002 r.. Ten anons szczególnie polecam wszystkim zainteresowanym (klucz personalnego przekładu mechanizmu "na Polskę").
W kontekście wolnego rynku stylistyka postbaconowska winna być Panu bliższa niż postrichterowska, boć Bacon regularnie wyżej ,,chodzi" niźli Richter.
Co do gry kiczem, pełna zgoda, jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma. Aliści większość ma możliwości zaledwie na kicz. Do gry z Baconem, trzeba jednak mieć to i owo.

andrzej biernacki

zwłaszcza "owo" czyli (z łac.)jajo(a).

andrzej biernacki

Rozumiem, że czyta Pan wskazane przeze mnie artykuły i anonse i stąd wymowne milczenie

piotr.b

W rzeczy samej – czytam, czytam ale... prace studentów głównie, bo nastał czas zaliczeń :)

Co do przywołanych tekstów pisze Pan: „cała reszta, czyli wszystko powyżej dolara, to prościutki wynik mechanizmu” opisanego m.in. w tekście Karoliny Majewskiej. No właśnie cały problem w tym mechanizmie. To jest właśnie system rynkowy, który zresztą Koons dobrze zna, bo pracował na giełdzie. Mam wrażenie, że idealizuje Pan wolny rynek (co właściwie znaczy – wolny czyli szlachetny, prawdziwy???), jako mechanizm, który ma w naturalny sposób kojarzyć wartość artystyczną z wartością ekonomiczną. Przecież praca Koonsa została kupiona na wolnym rynku – dom aukcyjny przeprowadził licytację, kolekcjoner zapłacił cenę. To nie jest wolny rynek? Oczywiście zgadzam się, że nie wszędzie taki wolny rynek funkcjonuje – np. gdy muzea kupują prace artystów lokalnych, po to, by ci ostatni mieli z czego żyć – działanie stosowane w latach peerelu, ale i dzisiaj pewnie też.

Co Bacona – jakoś nigdy mnie jego obrazy nie pociągały (choć miał całą rzeszę naśladowców także w Polsce w swoim czasie)

andrzej biernacki

Nie zaliczam Panu, nie czytał Pan. Cały czas polecam, przestanie Pan bujać w obłokach.
Wolny rynek to taki, w którym liczą się relacje popytu i podaży, w którym zakupy wynikają z siły nabywczej kolekcjonerów a nie z siły nabywczej budżetów instytucji dotowanych. Wolny rynek to taki, gdzie wszystkie podmioty rynku: prywatne i publiczne mają taki sam dostęp do publicznych środków. Wolny to nie taki, w którym dotowany nie dość, że jest dotowany to ma priorytet w dostępie do dodatkowych grantów. Dlaczego Pan Lech Kruszona ma wydawać Arteon z własnych środków i konkurować z Obiegiem czy Artlukiem wydawanym z publicznych. Prywatna FGF czy Raster radzą sobie tylko dlatego, że lezą "po linii" Zuja et consortes, spóbowaliby zmienić front, a Bazylea poszłaby się ....
Nie chce mi się tu smarować epopei, ale mogę -ZA DARMO-

andrzej biernacki

uszczegółowić tematy. Pozdrawiam.

PS Zostaw Pan tego Bacona i własne preferencje(swoją drogą szkoda, że nie zobaczę Pańskich możliwości artystycznych). Znam te śpiewki o legendarnych rzeszach naśladujących Bacona, chciałbym poznać choć jednego, bardziej podobnego do pierwowzoru niż Sasnal do Richtera. Sorry, zapomniałem, że od jakiegoś czasu się nie naśladuje tylko stosuje techniki subwersywne i appropriation art.

piotr.b

Ależ Pan uparty, przeskakuje Pan z Koonsa to na Richtera, to na Sasnala, włączając jeszcze po drodze FGR, Raster, Zamek Ujazdowski i kilka czasopism...

Ale niech Pan będzie konsekwentny –„wolny rynek to taki, w którym liczą się relacje popytu i podaży, w którym zakupy wynikają z siły nabywczej kolekcjonerów a nie z siły nabywczej budżetów instytucji dotowanych.” No więc proszę, oto kilka wyników aukcyjnych prac Jeffa Koonsa:

1. W 1999 roku magnat prasowy Peter Brant zapłacił 1,8 miliona dolarów w domu akucyjnym Christie’s za pracę „Pink Panther” (1988),

2. W 2001 roku norweski kolekcjoner Hans Rasmus Astrup zapłacił 5,6 miliona dolarów za „Michael Jackson and Bubbles” (1988),

3. W 2005 finansista Thomas H. Lee zapłacił 5,5 milionów za ”Jim Beam - J.B. Turner Train” (1986).

(źródło: Kelly Devine Thomas, The Selling of Jeff Koons, ARTnews, Maj 2005)

Jest podaż, jest popyt (są dotowane instytucje?). No więc ma Pan swój wolny rynek. A wcześniej pisał Pan, że Koons na wolnym rynku poszedłby za cenę dmuchanego zajączka z cynfolii na odpuście....

Co do moich możliwości artystycznych – nigdy Pan ich nie zobaczy, bo przeczę tej obiegowej tezie, że w krytyku tkwi niespełniony artysta. Choć - jak widać na Pańskim przykładzie - w artyście czasem drzemie niespełniony krytyk :)

andrzej biernacki

Nie przeskakuję, tylko wymieniam różne zjawiska w ciągu logicznym. Np. prosiłem by wymienił Pan choć jednego z "rzeszy" naśladowców Bacona bardziej podobnego do pierwowzoru niż Sasnal do Richtera. Co do Koonsa, myli Pan skutek z przyczyną. Robota przygotowawcza dawno tam została zrobiona, żeby mogły pojawić się te miliony na "robionych" aukcjach. W Polsce, poza ilością zer na koncie jest podobnie. Najpierw "robimy" biografię: np. dotowany pokaz płyt pilśniowych w Zachęcie, potem pilśniowe zero jedzie do Wenecji czy Kassel (oczywiście z promotorem), a następnie, urzeczywistnione światowym pokazem, wstawia się zero do prywatnej galerii w NY, między inne zera z pilśni lub cynfolii (Gladstone). Tam cacko figuruje czas jakiś (lub sprzedaje do dotowanej Tate), by ponownie wrócić na krajowe parkiety dotowanych instytucji, w glorii bywalca NY i takich cenach, do zbiorów dotowanego Zuj-a. Wywód podaję trochę z przekory, bo nie mam złudzeń, że ten mechanizm jest Pan w stanie jeszcze uzupełnić tym lub innym szczegółem. Dobrej nocy.

jarmuvie

a mnie się podoba tam "małpa" Koonsa, a to z powodu barokowej śmierci rozsiadłej w tej pracy. Oczwiście to efekt niezamierzony. Jednak ta śmierć silna i tak obecna jak martwa mucha o szmaragdowo-zielonych skrzydłach w rosole drobnomieszczańskiej niedzieli :-)

szmidko

Rynek jest zapchany każdy potrafi tworzyć tylko nie każdy ma na to czas. Gdyby nie śmierć która skutecznie przerywa drogę do doskonalenia umiejętności... Czas to umiejętności...

Skomentuj:
Tylko zalogowani czytelnicy mogą dodawać komentarze. Proszę się zalogować