strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B C G K L Ł O P S T W KONKURSY
   »

W majowym „Arteonie” okresy błękitny i różowy w twórczości Picassa, będące tematem wystawy odbywającej się w Fondation Beyeler, omawia Karolina Greś. Karolina Staszak przygląda się fotografiom laureatki Nagrody „Arteonu” za rok 2018, Laury Makabresku. Z okazji wystawy „Lee Krasner: Living Colour” w londyńskiej Barbican Art Gallery sylwetkę artystki przybliża Wojciech Delikta. O współczesnej architekturze sakralnej z Jakubem Turbasą, autorem książki „Ukryte piękno. Architektura współczesnych kościołów”, rozmawia Ewa Kiedio.

W najnowszym „Arteonie” również: Zofia Jabłonowska-Ratajska pisze o pokazie Katarzyny Józefowicz w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, wystawę „Malarz. Mentor. Mag. Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu recenzuje Agnieszka Salamon-Radecka, a rzeźby Pawła Jacha rekomenduje Tomasz Biłka OP. Zbigniew Jan Mańkowski omawia publikację „Prawie nic. Józef Czapski. Biografia malarza” autorstwa amerykańskiego malarza Erica Karpelesa. W rubryce „Zaprojektowane” Julia Błaszczyńska opowiada o poznańskim powojennym meblarstwie. Łukasz Murzyn natomiast podsumowuje prace nad projektem „Dogmat! W co wierzą artyści?”, w którym wzięli udział m.in. Iwona Demko, Cecylia Malik i Łukasz Surowiec.

W majowym „Arteonie” także aktualia i inne stałe rubryki.

Krzysztof Wodiczko, „Projekcja weteranów wojennych”, organizacja: Fundacja Profile, Warszawa (Krakowskie Przedmieście, ul. Oboźna 11; pl. Teatralny 1; pl. Politechniki 1; pl. Krasi

Bezsilność silnych
Projekcja Krzysztofa Wodiczki w Warszawie
Piotr Słodkowski
Interwencja w przestrzeń publiczną Warszawy, której dopuścił się Krzysztof Wodiczkow ramach „Projekcji weteranów wojennych”, to niewątpliwie doniosłe wydarzenie artystyczne. A jednak, właśnie dlatego, że przeprowadził ją „jeden z najbardziej na świecie konsekwentnych i przenikliwych artystów krytycznych”, jak otwarcie pisze Piotr Piotrowski, wieloletni komentator tej twórczości, trudno w ogóle powoływać tak indyferentną politycznie kategorię, jak wydarzenie stricte artystyczne. Traci się wówczas z oczu istotę rzeczy, zwłaszcza że projekcja ukazała rzeczywiste oczekiwania wobec sztuki zaangażowanej w walkę o „prawa do praw”, mówiąc językiem Hannah Arendt, a zarazem obnażyła nikły stopień jej społecznej recepcji oraz – last but not least – logikę polityki kulturalnej Warszawy, miasta stołecznego, które pragnie przecież, walcząc chociażby o laur Europejskiej Stolicy Kultury, utrwalić swą pozycję ważnej środkowoeuropejskiej metropolii.

Krzysztof Wodiczko, „Projekcja weteranów wojennych”, 10.11.2010, Politechnika Warszawska, fot. Tomasz Kula, materiały prasowe Fundacji Profile

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym