strona główna > patronaty

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

„Teatr życia”, Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu, Toruń, 18.05-16.09.2012, kuratorka: Dobrila Denegri

Sztuka, która dotyka
„Teatr życia” w toruńskim CSW Znaki Czasu
Zuzanna Sokołowska
Motywem przewodnim prezentacji stały się prowokacyjne słowa Yves’a Kleina, który definiował życie jako przykład sztuki absolutnej. Tam, gdzie zaczyna się egzystencja, obecne jest także i ciało, stąd też, skoro o nim mowa, samej ekspozycji na pewno nie można zaliczyć do lekkich, łatwych i przyjemnych. To dialektyczny spektakl okrucieństwa, seksu, bólu i obsceniczności, a także miłości, potrzeby bliskości oraz dotyku – tutaj nie ma miejsca na tabu i wstyd. Wystawa od samego początku wzbudziła wiele kontrowersji, a także pytań o granice sztuki. Jak podkreśla kuratorka Dobrila Denegri, „Teatr życia” ma na celu pokazanie, jak sztuka i życie potrafią się przenikać w najmniej oczekiwanym momencie. I to się jak najbardziej udaje. Punktem wyjścia do tego rodzaju rozważań stały się performens, body art i grupa Fluxus, a także realizacje artystyczne, których głównym bohaterem była fizyczność. Na wystawie można oglądać prace wybitnych przedstawicieli tego nurtu – Johna Cage’a, Mariny Abramović, Yoko Ono, Marlene Haring czy Natalii LL i Katarzyny Kozyry.

Yoko Ono, „Moja mamusia jest piękna / My Mommy is Beautiful”, 2004/2012, widok instalacji, dzięki uprzejmości artystki, materiały prasowe CSW Znaki Czasu

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym