strona główna > patronaty
wybierz miasto:
B K Ł R S W Z KONKURSY

Radom
Muzeum im. Jacka Malczewskiego
"Moja dusza. Oblicza kobiet w twórczości Jacka Malczewskiego"
04.10.2019 - 31.01.2020
Patronat „Arteonu”

Termin wystawy wiąże się z 90. rocznicą śmierci artysty, która przypada 8 października 2019 roku. Na wystawie zostaną pokazane prace artysty zarówno z kolekcji muzealnych, jak i zbiorów prywatnych. Tematem przewodnim wystawy jest portret i postać kobiety w twórczości Jacka Malczewskiego. Artysta, będąc najznamienitszym przedstawicielem symbolizmu w dziejach malarstwa polskiego, był przede wszystkim znakomitym, a przy tym popularnym portrecistą swoich czasów. Stworzył szereg wizerunków kobiecych zamkniętych w tradycyjnej formule reprezentacyjnej, typowej dla ówczesnych czasów, ale też w wielu portretach umieszczał modelki w alternatywnym świecie mitologii i symbolicznych treści, tak bardzo charakterystycznych dla jego dojrzałej twórczości.
Zamierzeniem wystawy jest również prezentacja wizerunków kobiet, które odegrały znaczące role w życiu artysty. Wśród najważniejszych modelek, które pojawiają się w jego obrazach, są panie wywodzące się z rodzinnego kręgu malarza: matka, siostry, żona i córka. Wielokrotną bohaterką obrazów była ukochana muza – Maria Balowa, mająca ogromny wpływ na rozwój twórczości malarza, czy pojawiająca się na wielu jego późniejszych płótnach Maria Sozańska, żona malarza Michała Sozańskiego. Artysta portretował również wybitne aktorki, m.in. Helenę Marcello, Irenę Solską, czy Helenę Sulimę, a także malarki: Zofię Atteslander oraz przyjaciółkę rodziny i autorkę monografii artysty – Michalinę Janoszankę. Jacek Malczewski w swojej twórczości nie tylko składał hołd kobiecej urodzie, ale również potrafił uchwycić i wydobyć jej charakter i osobowość, co sprawiało, że obraz nie był wyłącznie dekoracyjnym konterfektem modelki. Obrazom prezentowanym na wystawie będą towarzyszyć fotografie kobiet sportretowanych przez artystę. 

Jacek Malczewski, „Pierwiosnek – Portret własny z żoną”, 1905, wł. Muzeum Narodowe w Warszawie, mat. pras. Muzuem im. Jacka Malczewskiego w Radomiu

[zwiń]

   »

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

„Sztuka wszędzie. Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie 1904-1944”, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 5.06-26.08.2012

Sztuka, wzornictwo i polityka
Międzywojnie widziane z ASP w Warszawie
Piotr Słodkowski
Historyczna wystawa „Sztuka wszędzie. Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie 1904-1944”, zorganizowana przez warszawską Zachętę, stanowi dobrą okazję do ponownego przyjrzenia się polskiej sztuce pierwszej połowy XX wieku, a zwłaszcza okresowi II Rzeczpospolitej. Tytułowe hasło dotyczy związków sztuka-państwo (pawilon narodowy na międzynarodowej wystawie), zmiany otoczenia człowieka wskutek dobrego wzornictwa i sztuki monumentalnej oraz wreszcie politycznych uwikłań plastyków (studentów i pedagogów). Narracja ekspozycji rozgrywa się na dwóch płaszczyznach. Część pokazu dokumentuje historię warszawskiej uczelni, przybliżając jej początki i omawiając wpływowe pracownie: grafiki Władysława Skoczylasa (1923-1934), rzeźby Tadeusza Breyera (1910-1950), malarstwa Tadeusza Pruszkowskiego (1922-1938). Nieprzypadkowo każdej z nich poświęcono oddzielną salę. Wystarczy wspomnieć, że Skoczylas uznawany jest za twórcę „polskiej szkoły” drzeworytu nowoczesnego i, ogólniej rzecz biorąc, za propagatora idei budowania sztuki narodowej w oparciu o góralski folklor. Za czasów Breyera Warszawa, obok Krakowa, była kluczowym ośrodkiem nauczania rzeźby, a mistrz wykształcił wielu godnych następców, m.in. Mariana Wnuka i Franciszka Strynkiewicza. Z kolei pracownia Pruszkowskiego, malarza, który promował nowy klasycyzm, stała się ważnym spoiwem środowiska artystycznego – kolejni studenci zawiązywali aż cztery grupy odpowiadające naukom profesora, w tym najlepiej znane, konserwatywne Bractwo św. Łukasza (1925-1930). Choć takie dokumentacyjne odsłony wystawy są przecież kompetentne i wartościowe, o wiele ciekawiej prezentuje się część problemowa – ta, w której padają pytania o tytułową wszechobecność sztuki, czyli o rozmaite postaci, pod jakimi przenikała ona poza mury Akademii (a właściwie Szkoły Sztuk Pięknych).

Henryk Kuna, „Rytm”, 1921-1925 (model), fot. Joanna Kinowska, materiały prasowe Zachęty Narodowej Galerii Sztuki

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym