strona główna > patronaty

W grudniowym, ostatnim „Arteonie”: pożegnalny wstępniak redaktor naczelnej.Ponadto:Łukasz Murzyn porusza temat zarządzania polską kulturą – sferą komunikacyjną i symboliczną, wystawę „Metafizyka obecności” w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie recenzuje Joanna Winnicka-Gburek, Karolina Staszak z kolei komentuje 29. Ogólnopolski Przegląd Malarstwa Młodych „Promocje 2019” w Legnicy. Ponadto Wojciech Delikta pisze o wystawie „rzeźbiarza tkaniny” Daniela Lismore’a w poznańskim Starym Browarze, a Agnieszka Salamon-Radecka recenzuje wystawę „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, odbywającą się w Muzeum Narodowym w Krakowie. W najnowszym „Arteonie” także: o retrospektywie Pierre’a Bonnarda w Wiedniu pisze Grażyna Krzechowicz, Kajetan Giziński natomiast omawia prezentację „Geo. Migracje Transgraficzne” w BWA w Kielcach. Ponadto Karolina Greś przygląda się prezentacji „Siostry prerafaelitki” w The National Portrait Gallery w Londynie, Marcin Krajewski rekomenduje malarstwo Dariusza Milczarka. Zbigniew J. Mańkowski natomiast pisze o zapachu w sztuce – o zapachu Bożego Narodzenia, A w rubryce „Zaprojektowane” Alicja Wilczak przybliża temat dizajnu kulinarnego”. W grudniowym „Arteonie” ponadto aktualia i inne stałe rubryki. 

Okładka: Tadeusz Gustaw Wiktor, „Światło dla Bożeny X”, 2019, olej na płótnie, relief, 160 × 160 cm, fot. materiały prasowe Muzeum Archidiecezjalnego w Krakowie

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury

Z dniem 1 stycznia 2020 roku wydawanie magazynu o sztuce „Arteon” zostaje zawieszone.

Opałka 1965/1, galeria Atlas Sztuki w Łodzi, od 10.10. do 7.12.2003 r.

Małgorzata Ludwisiak
Doskonałość dnia ósmego
W łódzkiej galerii Atlas Sztuki Roman Opałka eksperymentuje z prototypem idealnej formy wystawienniczej dla dzieła „Opałka 1965/1 - ”. Projekt Oktogonu ma stanowić „kropkę nad i” w realizowanym przez artystę konsekwentnie od ponad 30 lat Programie.
Liczone obrazy Opałki są najpełniejszym i najdoskonalszym wyrazem koncepcji, która latami nurtowała artystę. Przypomnijmy, Olśnienie, Wielki Wybuch datuje się na rok 1965, kiedy to artysta stworzył pierwszy Detal swego Programu – namalował białą cyfrę 1 w lewym górnym narożniku czarnego płótna. Od tego czasu nieustannie poświęca się jednemu zadaniu: „skandowaniu czasu”, wizualizacji jego biegu. Oswajanie przez Opałkę nieskończoności osiąga pełnię w projekcie Oktogonu. Cyfra osiem od zawsze w świecie symboliki judeochrześcijańskiej przypisana była wieczności. Również w modelu makroprogresji Opałki ósemka zajmuje miejsce szczególne. Artysta wyliczył, że tempo jego malarskiego odliczania pozwala mu na osiągnięcie siedmiu siódemek (7777777 – siedem milionów siedemset siedemdziesiąt siedem tysięcy siedemset siedemdziesiąt siedem) pod koniec życia. Osiem ósemek natomiast stanowi, według jego szacunków, „nieosiągalną granicę czasoprzestrzeni ludzkiej egzystencji”. 7777777 stanowi więc miarę ludzkiego życia, 88888888 – horyzont nieskończoności. Idealna, architektoniczna forma Oktogonu jest otwarciem się na nieskończoność. „Na siedmiu bokach Oktogonu znaleźć się może siedem Detali, ósmy zaś bok będzie zawsze otwarciem się na nieosiągalne, na nienamalowane osiem ósemek” – pisze w katalogu wystawy Jarosław Lubiak. „Oktogon jest formą, w jakiej będzie mogło być eksponowane dzieło »Opałka 1965/1 -  po śmierci artysty (...). Roman Opałka chce bowiem wykluczyć możliwość sytuacji, w której przypadkowość, tak wytrwale eliminowana przez niego z dzieła, wtargnie do niego wskutek arbitralnych decyzji wystawienniczych” – czytamy. Idealność dzieła i jego formy wystawienniczej sytuuje je poza czasem.

Roman Opałka w galerii Atlas Sztuki w Łodzi

Artykuł dostępny w wydaniu drukowanym